نقل مىكند كه شنيدن و خواندن آن ، مىتواند نشان دهندهء مقام علامه و برادرش مرحوم آقا سيد حسن الهى باشد : علامه طباطبايى مىفرمايند : وقتى همراه برادرم در نجف اشرف تحت تربيت اخلاقى مرحوم حاج ميرزا على آقا قاضى بوديم ، سحرگاهى بر بالاى پشت بام بر سجادهء عبادت نشسته بودم ، در اين موقع خواب سبكى به من دست داد و مشاهده كردم كه دو نفر مقابل من نشسته‌اند ، يكى از آنها حضرت ادريس عليه السلام بود و ديگرى برادر عزيزم آقاى سيدمحمد حسن الهى طباطبايى . حضرت ادريس ، با من به مذاكره و سخن مشغول شدند ، وقتى ايشان تكلّم مىكردند ، سخنان ايشان به واسطهء كلام و صداى آقاى اخوى استماع مىشد . » در اين‌كه استاد علامه داراى كرامات و اهل كشف و شهود بودند ، هيچ شك و ترديدى نيست ، ولى استاد نوعاً خود ، مايل به نقل مطلبى در اين زمينه نبودند و اگر كسى در جمع عام در اين زمينه سؤالى مطرح مىكرد ، ايشان مىفرمودند : چه عرض كنم ؟ و يا لبخند مىزدند . مرحوم استاد شهيد مرتضى مطهرى كه هر وقت نام علامه را مىبرد و يا مىنوشت ، به دنبال آن « روحى فداه » را هم ذكر مىكرد ، درباره حالات استاد علامه مىنويسد : « . . . حضرت آقاى طباطبايى از نظر كمالات روحى به حدّ تجرّد برزخى رسيده‌اند و مىتواند صور غيبى را كه ديدِ افراد عادى از مشاهدهء آنها ناتوان است ، مشاهده كند ، اين مرد واقعاً يكى از خدمت‌گزاران بسيار بزرگ اسلام است . او به درستى ، مجسمه تقوا و معنويت است ، كه در تهذيب نفس مقامات بسيار عالى را طى كرده است . . . » . آيت‌اللَّه جوادى آملى ، يكى ديگر از نخبگان و اصحاب بحث تفسير